مستضعفم
مثل
اقیانوس عشقفانوس بلندی می درخشاند
تهی بودنم را به دوردست.
حساب و کتاب ندارد این سواحل
گاهی قایقی پهلو می گیرد
و پر است از
عشق گاهی خالی می آید
تا پر کند نداشته هایش را
اطمینان دارم به سکوت این
اقیانوسکه دیگر مواج نمی شود
سکاندار
با دلی قرص بیا
هرچه تمام تر
اینجا سرما بی داد می کند.
محمد کرمی
برچسب:
نویسنده: فاطمه کریمی
تاريخ: پنجشنبه
9 اسفند
1397 ساعت: 3:24