چه بی شرم است درخت بلند خانه همسایه او می داند تمام زیر و بم زندگی من را و به بهانه ی نسیمی هر روز می لرزاند تنه ی عریان خویش را و من شکر می کنم که او زبان ندارد . محمدکرمی

بوی نفسهای بهاری ات مستم می کند برای دیدنت ودوباره به آغوش کشیدنتxa0برای جوانه های روئیده در دامنت.حس می کنم تمام بودنت را .بی شک تو همان واژه ی اصیل بهاریxa0که شوق درخشیدنت چون گلهای دیدنی گندم مرا به وج

صدای دلنوازی می آید از کوچه باغ های زیبای این شهرمدتها بود که عطر تن تو از این کوچه به مشامم نمی رسیدملودی زیبای موسیقی محلیو کوچه های فرش شده از گلبرگهای سوسن و ارغوانو من پای بساط بی بساطی قلم در دس

گاهی خورشیدxa0به دستان تو کوچ می کندو غروب زیبا می شودxa0xa0او سرخی نورش راxa0از نفس های گرم تو به ارث می بردچه گرم می کنی اطرافت راو تمام وجود مرادر این هنگامxa0قاصدکهای باغ های حوالیبه سویت پرواز می کنندxa0خبر می آورندخبری گرمxa0از من برای توو در این اطراف پسری هستxa0که آسمانش آبی ستزمینش سبز استو...

آن زمان که ارغوانهاxa0به ناز خوابیده اندتو عطر تنت را به هدهد این دشتxa0xa0هدیه می کنیشقایقها می خندندصدای نوزاد تازه متولد شده در دشتxa0مست می کندشقایقهای جگر سوخته راملکوتی است هوای این لحظهxa0لبخند فرشته ی زایشxa0میهمانِ چمن این حوالی شده است.گل چیده ام برایت قدیسه ی منارغوان ، بابونه ، بنفشهمادر...

بخوان مراxa0در لابه لای کتابهای سالخورده و خاک خوردهxa0xa0مدتهاستانگشت های گرمت راxa0چشم در راهم.آزادم کن از قفسه های تمدن این کتابخانه ی پر از ابهامxa0تا بشنوی صدای نحیف و رنجورم راxa0 xa0 xa0 xa0xa0xa0محمد کرمی

امروز سکوت مبهمی استصدای پای هنرمندیxa0در خش خش برگهای پیاده روxa0و صندلی خالی ازxa0 وجودشنقش دارد در من تمام توو رازی دارد در پس این فکرصاحب لوح و قلمxa0چه زیبا رنگها را به بازی می گیری ای هم تبار منxa0در این کنج کلبه ای استو نوری از پس این درب که می تابدxa0در مسیر این جادهxa0xa0پشت درب همه منتظرند...

مستضعفمxa0مثل اقیانوس عشقفانوس بلندی می درخشاندxa0تهی بودنم را به دوردست.xa0حساب و کتاب ندارد این سواحلxa0گاهی قایقی پهلو می گیردxa0و پر است از عشقxa0گاهی خالی می آیدxa0تا پر کند نداشته هایش راxa0اطمینان دارم به سکوت این اقیانوسکه دیگر مواج نمی شودسکاندارxa0xa0با دلی قرص بیاهرچه تمام ترxa0اینجا سرما...

من سخت می فهمم توراهمچون بلوطگرم می شوم در حصار دیدگانتهمچون زغالی برافروختهxa0و صدایم که خش خش برگ ریزان استو قامتم که رو به رویxa0 توxa0 می شکندxa0به هوای احترام همچون شقایق های باران خوردهمسیر را می دانمxa0کوخ راxa0 ،xa0 کاخ رامن در این نامهربانی هاxa0بهxa0 کپریxa0 از جنس عشایر پناه می برمxa0...x...

باران می باردگیر قطره هاست دلم،سبزه می خنددو چه ذوقی دارد دل بارانی من!صفای دل این برکه ی آبxa0از کف ش پیدا نیست.چه حسی داردxa0دست من در پس اینxa0لطف خدا!بوی تازه ی نانعطر یکxa0 چایی داغxa0و آلاچیقی که هنوزخالی از خاطره صندلی ممانده استچشم به راه...محمد کرمی

نهیبم می زندرنگ نیلگون نگاهت،واژه های زیبای مهرتاز پس پرده ی خیالبه آغوشم می فشرد.به تمام قد زیبایی ات قسم!از مسیر رودی که شوقانه می ریزد از گونه های منxa0سبزه ها می روید.و گلی که بوی عطر تن تو را،به کوچه باغ های بهشت هدیه می کند.منم در مسیر گامهایت،در اوج عطر وجودت به انتظارxa0 دیدارت،لحظه شماری می...